تقدیم به ستاره ناهید زندگیم

خونِ جاری در رود رگ هایم

در آستانه انجماد است

از زمستان فاصله.

تنها گرمای نگاه دی ماهی ات کافیست

تا آتش بگیرد آغوش مردادی ام

در میان وصال آبانی مان .

و تو ای ملکه ی پاییزی من

نگاه ناهیدی تو

میان آبان دلتنگیام چه دلپذیر می تابد

و چه آرامشی به رویاهای من می سپارد.

دوست دارت سید

وفا کنی به دلش،سخت است جفا کند باتو

همچون غریبه ای سخت است اگرم تا کند با تو

گام ها قدم زنی با او ،مست بودنش باشی

سخت است برای یک عشوه پا به پا کند با تو

ذکر روزو شب باشد اسم خوشکل یارت

سخت است که او هردم نازی بکند با تو

عاشق شوی و مجنون او با دگری باشد

سخت است اگر او هم عاشق نشود با تو

در واژه های شعر من چیزی

مثل نوایی یا نگاهی هست

مثل نگاه لیلی و مجنون

چند تا نشان آشنایی هست

من این خزان عاشق تر از پیشم

می بارد از شعرم هم آغوشی

گاهی کنار راه شوریده

گاهی میان پارک شهرداری

در این هوا با سوز سرمایش

بر شعر من نور تو می بارد

ای آنکه شعرم را شدی معنی

قلبم نگاه گرم می خواهد

آنگاه که غزل حرف عاشقانه شد

ناهید نوشتم و دستم به رعشه شد

عمری گذشت و شعرم نمی گرفت

از راه آمدی و غزلم شاعرانه شد

آن شب بیماری ات ، دل منم گرفت

بی اختیار قافیه ام بی نشانه شد

ماندم کنارت نه برای ترحمت

آنجا دلم کنار دلت پی یک بهانه شد

دلم گرفته از این هوای بارانی

صدای شرشر غم چه سنگین است

دگر هوای پریدنم نیست چرا

پرنده از نپریدن چه شرمگین است

کدام راه رهایی کدام قله اوج

رسیدن به سعادت از کدام آیین است

مرا نجات دهید از این کشاکش ها

که این دهر خراب آباد چه غمگین است

مرا سعادت آن روز خوش باشد

که روی سنگ قبر من به سنگ آذین است

گام های تو خدا را بنده نیستند

با هر قدمت

پاره می شود بند دلم

گام های تو

سرمای وجودم را نشانه گرفته است

و گل هایت دلم را قاتل

چه رنجی می کشد آن گل که

یک دل را اسیرش می کند

ودلی که نای حرفش را ندارد

بیچاره دلم

یه هویی دوست دارم